دلم خيلي گرفته.نمي دونم چرا؟
گفته بودم ديگه نمي خوام غم و غصه هامو بريزم تو وبلاگ. ولي نوشتن خيلي سبكم مي كنه. اين چند وقته حال و حوصله خودمم ندارم. دست رو هر چي گذاشتم زد تو ذوقم.
مي خوام رويه وبلاگمو عوض كنم. مي خوام خاطراتمو توش بنويسم.
البته خاطرات خوب. چون حال و حوصله نوشتن خاطرات تو دفتر رو ندارم.واسه همين مي خوام اينجا بنويسم.اميدوارم حوصله كسي سر نره. خودم كه خيلي خاطرات خوندن رو دوست دارم.بعضي وقتا با خوندن خاطرات آدم به همون فضا بر مي گرده و احساس خوبي داره. براي من كه 4 سال زندگي دانشجويي پر از خاطرات بوده.اون موقع ها قدرشو نمي دونستم ولي حالا دلم لك زده واسه يه ساعت از اون موقع.واقعا عمر آدم چقدر زود مي گذره.
مي خوام از اين به بعد خاطرات اون دوران رو بنويسم.فكر كنم خوندنش واسه خنديدن بد نباشه. يادش بخير...
چقدر مي خنديديم.از ته دل.انگار هيچ غم و غصه اي نداشتيم. حتي به ترك ديوار هم مي خنديديم.خنده هايي كه صاحبخونمونو از خواب مي پروند. ايشالله از پستهاي بعدي شرع مي كنم به نوشتن خاطرات دانشجويي.

دلي داشتم به پهناي مهربانيت
شوقي به وسعت نگاهت
دلم براي ديدنت تنگ است
بيا و با خنده هايت دل بي تابم را آرام كن
خنده هايم با خنده هاي تو جان مي گيرد
دلم تنگ است برايت
حتي براي لحظه اي كمتر از يك دم
پس
مهربانم بيا و برگردان تمام دلخوشي هايم را...

سلام به همه دوستاي بهتر از گلم.
راستش به مناسبت عوض كردن  قالب وبلاگم خواستم يه پست مخصوص بزنم براي تشكر از همه دوستايي كه توي اين چند وقته باعث قوت دل من بودن.
هنوز يكسال از زدن وبلاگم نشده ولي شايد ديگه مثل قبل نتونم به همه دوستام سر بزنم.
علتشوخودمم نمي دونم . شايد خستگي از نت باشه. ولي هيچ وقت و هيچ وقت تا عمر دارم دوستايي كه تو اين چند وقت تو وبلاگ باهاشون آشنا شدم از ياد نمي برم .  شايد خودتون ندونيد ولي وجودتون برام نعمتي بود توي اون شرايط خيلي سخت.
دليل وبلاگ زدنم همونطور كه از اسمش معلومه يه جور خالي كردن درد دلم بود براي از دست دادن تنها برادرم كه هم برادر ، هم خواهر و هم يه دوست خوب برام بود.تمام مطالب پستهام هم براي اون بود .يه جورايي مي خواستم از اين طريق باهاش حرف بزنم .
خيلي ها از اينكه مطالب ناراحت كننده مي نوشتم از وبلاگم بدشون مي اومد و ديگه نيومدن. بهشون حق مي دم. ولي من توي پست اولم هم گفتم كه همه مطالب اين وبلاگ رو براي دل خودم و براي مهدي مي نويسم. ببخشيد اگر ناراحتتون كردم. اميدوارم براي هيچ كسي همچين اتفاقاتي تو زندگيش نيفته.اميدوارم تو اين چند وقته دل كسي رو نشكسته باشم . اگر هم حرفي زدم كه كسي از دستم ناراحت شده به بزرگي خودتون منو ببخشيد .
خلاصه  اين وبلاگ خيلي تاثير داشت تو روحيه ام. هم نوشتن و هم نوشته هاي شما دوستاي خوبم.
سعي ميكنم از اين به بعد مطالبم شاد تر باشه.
از كسي نام نمي برم چون كسي كه حتي يكبار تو وبلاگم نظر داده برام محترمه و مي ترسم اسم كسي رو جا بندازم.براي همتون آرزوي موفقيت و سلامتي دارم.

مهدي جان!
هنوز نگاهمان از لذت آن بوسه آخرين بدرقه بهاريت خيس خيس است. پرستوي سينه سرخ ما،از آن صبح دل انگيز رضوي يكسال مي گذرد و ما مانده ايم و غربت قاب عكس تو و بوي مهر و تسبيح و انگشترت و گلي زيبا كه از نم نم اشكمان در كنار مزارت روئيده است،
روئيدن اين گل مرحمي است بر قلب شكسته ما و اميدي است براي ديدار تو در آن بهار واپسين آفرينش.