محرم 86 هم اومد. ماه محرم که میاد با خودش یه حس و بوی خاصی میاره. هر کسی دوست داره تو این ماه یه کاری واسه امام حسین کنه و از این کار آرمش و لذت خاصی می بره. کوچیک و بزرگ هم نداره .
یادمه بچه که بودم چند تا از بچه های کوچه با چادر مشکی های مادرهاشون تکیه درست کرده بودن و عزداری می کردن. من و دوستام هم می رفتیم تو عزاداری هاشون.
خدا رو شکر سنت عزادری محرم با گذشت اینهمه سال هنوز کمرنگ نشده و عشق امام حسین تو دل بزرگ و کوچیک ، مسلمون و غیر مسلمون حک شده . شاید همین سنتهای قشنگ محرمه که اونو زنده نگه داشته . هیاتهای عزداری و تکیه ها ، نذری های محرم و دسته های عزاداری.
از وقتی یادمه شب عاشورا خونه مادربزرگم دیگهای حلیم نذری بپا می شه و تا صبح همه بیدار می مونیم و پای دیگ دعا می خونیم و تقریبا همه فامیل میان اونجا. وای که چه صفایی داره. صبح زود هم برای صبحونه حلیم ها رو پخش می کنیم.
امسال با وجود سرمای وحشتناکی که شده ولی باز هم هیاتهای عزاداری بپاست. همه با جون و دل هیاتها رو بپا کردن . عشق امام حسین که سرما و گرما حالیش نمی شه. خوش به حال اونهایی که امسال محرم میرن کربلا. چه حال و هوایی داره محرم تو کربلا بودن. خدا قسمت کنه هر کی دلش می خواد بره.
ایشالله خدا خودش کمک کنه تا از این محرم بهره کافی ببریم و بهتر بتونیم ائمه رو بشناسیم چون با گریه کردن و تو سر و صورت زدن که عزاداری نمی شه. عزاداری باید با شناخت باشه .
التماس دعا