باز دلم هوايي شد. گاهي وقت ها از خودم بدم مياد كه تو يادم نيستي.حس مي كنم كم كم قيافه ت داره از ذهنم ميره.شايد اگر اين عكسهايي كه گوشه گوشه خونه رو پر كردن هم نباشن حسابي قيافه ت فراموشم بشه.ولي نه
لحظه به لحظه ، تو خوشي هام ، تو ناراحتي هام جاي خالي تو رو احساس مي كنم. تو خوشي هام ، صورت هميشه خندونتو تصور مي كنم و تو ناراحتي هام حرفات . خيلي دلم مي خواد بدونم الان كجايي . چي كار مي كني.عين هميشه مي اومدي برام تعريف مي كردي.نمي دنم اصلا اونجا به ما هم فكر مي كني يا نه.با مرور زمان جاي خاليت بيشتر احساس ميشه. هر گوشه خونه خاطرات تو رو يادمون مياره.زمان گذشته ولي همچنان براي ما مثل روز اول مي مونه. فقط فرقش اينه كه اون موقع مي تونستيم ناراحتي مونو بروز بديم ولي الان ناراحتي و بغض ها ي هر نفر فقط تو تنهايي خودشه.
هممون دلمون برات تنگ شده . با اينكه اين همه فيلم و عكس از تو داريم ولي جرات نمي كنم ببينم.نمي دونم چرا ؟ شايد هنوز هم نمي خوام باور كنم كه ديگه هيچ وقت نمي ياي. مي خوام به جاي عكس و فيلم خودتو ببينم. هنوز از قبول كردن اين واقعيت وحشت دارم.
خيلي دلم برات تنگ شده .خيلي. نذار از يادم بري.
لينك ثابت
نوشته شده در جمعه شانزدهم شهریور 1386ساعت 2:44 توسط ::ندا::
